|
Autor: Andy Collinson email
To jest jeden z pierwszych układów jakie zrobiłem, było to wiosną 1982. Wówczas miałem jedynie miernik analogowy i kalkulator do obliczeń. Chociaż daleko mu od ideału, wzmacniacz ten ma szeroką ch-kę przenoszenia częstotliwości, oraz małe nieliniowości i może pracować z głośnikami 8Ω. Zasilanie 12 - 18 V DC. Wzmacniacz pracuje w klasie AB, pojedynczy opornik 470R ustawia prąd spoczynkowy tranzystorów komplementarnych BD139/140. Regulacja tutaj jest kompromisem pomiędzy małymi zniekształceniami a małym prądem spoczynkowym. Typowo dla prądu spoczynkowego 15mA prąd wzrasta do 150mA przy sygnale wejściowym 50mV. Charakterystyka częstotliwościowa przenoszenia pokazana jest poniżej.
Bez sygnału na wejściu, napięcie na emiterach BD139 i BD140 jest przeciętnie równe połowie zasilania, aż do pełnej jego wartości. Wszystkie cztery tranzystory są dopasowane parami, co zapewnia: dobrą charakterystykę częstotliwościową, oraz stabilność temperaturową i pracy bez sygnału na wejsciu. BC109C i 2N3906 pracują w układzie wspólnego emitera. Daje to otwartą pętlę wzmocnienia. BD139 i BD140 pracują jako wtórniki emiterowe, które z elementami dodatkowymi mogą sterować głośnikami o małej impedancji. Wzmocnienie regulowane jest poprzez potencjometr 22k i rezystor 1k. Chłodzenie D139/140 jest zaleca ale nie konieczne, jednakże tranzystory będą ciepłe przy dotyku.
|